Cümle-i zevk-ı cihan bir var imiş bir yokmuş
Şule-i berk-ı çehan bir var imiş bir yokmuş
Gösterir perde-i gerdün sur-ı günagün
Şu hayalat hemen bir varimiş bir yokmuş
Kaf-ı irfanda anka gibidir ehl-i şühüd
Anlara nam-ı nişan bir var imiş bir yokmuşş
Nefy-ü isbat faeminde mümtehayyir ezhan
Çünki tarif-i lisan bir var imiş bir yokmuş
Söyleyem kıssa-i aşkı gece Memduh o meh'e
Gelmesin hab-ı giran bir var imiş bir yokmuş
Mazhar-ı feyz-i ilahi meğer insan olmuş
Çıkmamış ahsen-i takvimden ashab-ı huzur
Gaflet erbabı veli hakile yeksan olmuş
İnkilab eylemiş eczası türaba cismin
Hayf kim suret-i asliye perişan olmuş
Şu cihan mülküne sultan geçinenler göçmüş
Ten sarayı yıkılıp yerlere viran olmuş
Ne gören var, ne bilen, ne işiten var, ne sada
Bir temaşa ki şu meydan heme pinhan olmuş
İhtiyarım gidüb elden o dem Allah dedim
Baktım aza-yı beden cümleden lerzan almış
Laeafzatullahı hemen tuttu bütün ehl-i vukuf
Diğeran bi haber amma buna hüsran olmuş
Zakir ol suret-i rahmanı gözet ey Memduh
Var mı adem gibi hiç layık-ı ihsan olmuş.

***

Olsa da cennet-i a'la'ya cehennem vaiz
Yakacak halkı zebani ile her dem vaiz
Bildirip kendisini kase tehi kise tehi
Eyledi nakl hısal-i Cem-ü Hatem vaiz
Gerçi kürsiye çıkar arş-ı hüdadan dem vurur
Olmaz meclis-i ehl-i dile mahrem vaiz
Söze egeldikçe eder
Yine endişe-i dinar ile dirhem vaiz
Edemez tay lisan-ı gaybet için Ey memduh
Taylesanıyla girer mescide sersem vaiz.
Nur-ı sıarr-ı Şemse haverdir külah-ı Mevlevi
Tac-ı hurşide biraderdir külah-ı mevlevi
Her nefes ashab-ı vicdan buy-ı irfan şemmeder
Bezmgah-ı vecde mücmerdir külah-ı mev........
Dest-i Mevlanada olmuştur sebüsu pürşerab
Meclis-i tahkike sagardır külah-ı Mevlevi
Sim-i halis sikke-i hünkarile rağbetlenür
Ehl-i aşka ziver-i sedir külah-ı mevlevi
Oldu Faik pertev efsun şebsitan-ı şühud
Devreder, fanus-ı enverdir külah-ı mevlevi

***

Farzet ki bu alem hiç yok
Alemde de adem hiç yok
Alem ile olmayınca adet
Şad ol sana derd-ü gam hiç yok
Deyr-i dünyada gerçi suret çok
Lik matlup hüsn-i sirettir.
Olmayan hüsn-i sirete malik
Ruhu yok sade nakş-u surettir.
Bend oldu ondelib gülün kendi bağına
Pervane düştü şek ile şem'ın ocağına
Ben mest-i dest-i saki-i bezm-i elest iken
Hızır ermemişti ab-ı hayatın ayağına
Fasl-ı bahar olunca hemen armağan deyip
Mecnun çıkardı layi leyhi otağına
Alemde şanesikletini çekmez o peri
Giysileri ki inmiş ayağı tarağına
Faik gönülde hubb-ı Ali feyz bahş olur
Gönlüm tamam benzedi aslan yatağına