KİTABA GÜZELLEME

İskender PALA

Taala'nın adıyla...

Bir önsöz ile başladı Rahman olan Rab kitabına, bir açılış diledi gönüllerde...

Eylül renkli Buzağı'nın öyküsüne Musa'nın güz sarısı imtihanını sindirdi evvel, sonra İmran ailesinin mümtaz macerasını anlattı. Kadınlar hakkında emretti emrettiğince; gökten Sofra'lar indirdi İsa'ya indirdiğince. Etinden ve sütünden ve gücünden haram ile helali ayırdı Hayvanlar'ın.

A'raf'ta en ince kabuğundayken cennet ile cehennem, Ganimetler paylaşıldı hak üzre. Bir Tevbe'nin kanadında idi. Yunus'ta gördüğümüz iman, Ad ile İrem üzre at sürdü Hud adlı bir sultan. Gönüller ferahı Yusuf lirik bir aşk oluverdi Ken'an'da; korkunun ve umudun şimşeğine bir Gök gürültüsüyle yandı yanan da.

Yad et o zamanı ki hani İbrahim Kabe'ye ilk taşı koymuştu ve Hicr kentinden Semud ile Eykeliler Lut'u yalanlayıp kovmuştu. Hatırla!.. Ne hoştur, renk renk, çiçek çiçek ballarıyla bir Balarası; ne güzeldir Mirac'da Gece yürüyüşüne çıkar gibi Kutlu Sevgili gece yarısı. Hani yedi er vardı bir Mağara'da, bir de Kıtmir; hani abide Meryem bir çocuk doğurmuştu ruşen-zamir?!..

Ta-Ha!..

Peygamberler aşkına!.. Kabe ve Zemzem aşkına; hurma ile Hac aşkına... "Muhakkak ki Mü'minler felaha ermişlerdir." Ve Nur ile küfrü Ayıran'dır bu kitab; arz ile semada bu kitaba hayrandır her hitab. Hiçbir kelam, hiçbir söz, eş olmaz bir harfine; Şairler şöyle dursun, övgüsüne aciz kalır şiirler bile. Öyle ya, Karınca Süleyman ile bahs edebilsin mi; Hikayeler hakikate gidebilsin, Örümcek aslanı yedebilsin mi? Bu kitab ki, Rum'un elbette mağlub olduğunu da, Lokman'ın Secde ederek hitmetle dolduğunu da, Ordular'ın ahvalini de, Sebe kentinin halini de bize dosdoğru anlattı. Bu kitap ki, Yoktan Yaratan'a özge bir sanattı.